അങ്കാറ : ഗാസയിൽ വംശഹത്യ നടത്തുന്നുവെന്നാരോപിച്ച് ഇസ്രയേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവിനും 35 മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കുമെതിരെ ‘റെഡ് നോട്ടീസ്’ പുറപ്പെടുവിക്കണമെന്ന് ഇന്റർപോളിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ട് തുർക്കി. തുർക്കി നിയമ മന്ത്രി അകിൻ ഗുർലെക് സമൂഹ മാദ്ധ്യമമായ എക്സിലൂടെയാണ് ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കിയത്.
വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ സിറിയയിലെ ഇദ്ലിബ് പ്രവിശ്യയിലുള്ള അബു അൽ-ദുഹൂർ സൈനിക വിമാനത്താവളത്തിന് നേരെ ഇസ്രായേൽ സേന നടത്തിയ വ്യോമാക്രമണത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് തുർക്കിയുടെ നീക്കം. കഴിഞ്ഞ ഒക്ടോബറിൽ ഗാസയിലേക്കുള്ള കടൽമാർഗ്ഗ ഉപരോധം ലംഘിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ‘സുമുദ്’ ഫ്ലോട്ടില്ല ബോട്ടുകൾ തടയുകയും ബോട്ടിലുള്ളവരെ തടങ്കലിലാക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവത്തിൽ നെതന്യാഹുവിനും മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കുമെതിരെ തുർക്കി നേരത്തെ കുറ്റപത്രം സമർപ്പിക്കുകയും അറസ്റ്റ് വാറന്റ് പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായാണ് ഇപ്പോൾ ഇന്റർപോളിനെക്കൂടി പങ്കാളിയാക്കി രാജ്യാന്തര തലത്തിൽ വിചാരണ നടപടികൾ കടുപ്പിക്കാൻ തുർക്കി ശ്രമിക്കുന്നത്.
അതേസമയം, തുർക്കിയുടെ നീക്കത്തോട് കടുത്ത ഭാഷയിലാണ് ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസ് പ്രതികരിച്ചത്. തുർക്കി പ്രസിഡന്റ് എർദോഗാൻ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്ന ഏകാധിപതിയാണെന്നും ഹമാസിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ആളാണെന്നും ഇസ്രായേൽ കുറ്റപ്പെടുത്തി. തുർക്കിയുടെ കപട നിലപാടുകളിൽ തങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ആശങ്കയുമില്ലെന്നും, മേഖലയിൽ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും തുർക്കിയുടെ നീക്കങ്ങളെ ചെറുക്കാനും ശക്തമായ നടപടികൾ തുടരുമെന്നും ഇസ്രായേൽ വ്യക്തമാക്കി.
തുർക്കിയും ഇസ്രയേലും തമ്മിലുള്ള ശത്രുതയുടെ ചരിത്രം
ആധുനിക പശ്ചിമേഷ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും നാടകീയവുമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഒന്നാണ് തുർക്കിയും ഇസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള ഉഭയകക്ഷി ബന്ധം. ഒരു കാലത്ത് പരസ്പരം വിശ്വസിക്കുകയും സൈനികമായും സാമ്പത്തികമായും വലിയ തോതിൽ സഹകരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ന് കടുത്ത ശത്രുതയിലാണ്. മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വൈരുധ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം പശ്ചിമേഷ്യയിലെ മേധാവിത്വം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളാണ് ഇരുരാജ്യങ്ങളെയും പരസ്പരം എതിർചേരികളിൽ നിർത്തുന്നത്. ചരിത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രം രൂപീകൃതമായ വേളയിൽ അവരെ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിച്ച ആദ്യത്തെ മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷ രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു തുർക്കി. 1949-ൽ തന്നെ ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും, അത് പിന്നീട് വ്യാപാരത്തിലും സാംസ്കാരിക രംഗത്തും വലിയ വളർച്ച പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
തൊണ്ണൂറുകളിൽ ഈ ബന്ധം അതിന്റെ സുവർണ്ണകാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. സുരക്ഷ, പ്രതിരോധം, രഹസ്യാന്വേഷണ വിവരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കൽ എന്നിവയിൽ തുർക്കിയും ഇസ്രായേലും തമ്മിൽ അസാധാരണമായ കൂട്ടായ്മ രൂപപ്പെട്ടു. തുർക്കിയുടെ വ്യോമാതിർത്തിയിൽ ഇസ്രായേൽ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ പരിശീലനം നടത്തുകയും, ഇരു രാജ്യങ്ങളുടെയും സൈനിക നേതൃത്വം പരസ്പരം സന്ദർശനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തത് പശ്ചിമേഷ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ ചർച്ചയായിരുന്നു. അറബ് ലോകത്ത് ഇസ്രായേലിന് കാര്യമായ സ്വീകാര്യത ലഭിക്കാതിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ തുർക്കിയുമായുള്ള ഈ സൗഹൃദം ഇസ്രായേലിന് വലിയൊരു തന്ത്രപരമായ നേട്ടമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ അടുത്ത ബന്ധത്തിന് പെട്ടെന്ന് ഇളക്കം തട്ടിത്തുടങ്ങിയത് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലുമാണ്.
2002-ൽ എർദോഗാൻ തുർക്കിയുടെ ഭരണാധികാരിയായി എത്തിയതോടെയാണ് ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഗതി മാറിമറിഞ്ഞത്. പിന്നീട് ഇസ്ലാമിക മൂല്യങ്ങളിൽ ഊന്നിയുള്ള വിദേശനയം നടപ്പിലാക്കാൻ തുർക്കി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അത് പലസ്തീൻ വിഷയത്തിൽ ഇസ്രായേലിനെതിരെ ശക്തമായ നിലപാടെടുക്കാൻ തുർക്കിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഇസ്രയേൽ നടത്തുന്ന ഗാസയിലെ ഉപരോധത്തെയും എർദോഗാൻ അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ അതിരൂക്ഷമായി വിമർശിച്ചു തുടങ്ങി. 2009-ൽ സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ ദാവോസിൽ വെച്ച് നടന്ന വേൾഡ് ഇക്കണോമിക് ഫോറത്തിനിടയിൽ ഇസ്രായേൽ പ്രസിഡന്റുമായുണ്ടായ പരസ്യമായ വാഗ്വാദവും അതിനെത്തുടർന്ന് എർദോഗാൻ യോഗം ബഹിഷ്കരിച്ചു ഇറങ്ങിപ്പോയതും ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വഷളായതിന്റെ വലിയൊരു വഴിതിരിവായിരുന്നു.
തുർക്കിയും ഇസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത അതിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ എത്തിയത് 2010-ലെ മാവി മർമ്മറ കപ്പൽ ആക്രമണത്തോടെയാണ്. വിലക്ക് മറികടന്ന് ഗാസയിലേക്ക് തുർക്കിയിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട മാവി മർമ്മറ എന്ന കപ്പലിന് നേരെ ഇസ്രായേൽ സൈന്യം ആക്രമണം നടത്തുകയും, നിരവധി തുർക്കി പൗരന്മാർ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവം തുർക്കിയിൽ വലിയ ജനരോഷത്തിന് കാരണമാവുകയും, തുർക്കി സർക്കാർ ഇസ്രായേലുമായുള്ള നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇസ്രായേൽ മാപ്പ് പറയണമെന്നും ഗാസയിലെ ഉപരോധം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നുമുള്ള കർശനമായ നിലപാടിൽ തുർക്കി ഉറച്ചുനിന്നതോടെ ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം കൂടുതൽ ആഴത്തിലായി.
തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ, സിറിയയിലെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പശ്ചിമേഷ്യയിലെ വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ ഇരു രാജ്യങ്ങളും വ്യത്യസ്ത ചേരികളിലാണ് നിലയുറപ്പിച്ചത്. സിറിയൻ ഭരണകൂടത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിലും കുർദിഷ് വിമതരുടെ കാര്യത്തിലും ഇരു രാജ്യങ്ങളുടെയും തന്ത്രപരമായ താല്പര്യങ്ങൾ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കാൻ തുർക്കി ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങളാണ് ഇസ്രായേൽ നടത്തിയത്. വല്ലപ്പോഴും ചെറിയ തോതിലുള്ള നയതന്ത്ര ചർച്ചകൾ നടക്കുകയും അംബാസഡർമാരെ തിരികെ അയക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇസ്രായേലും ഹമാസും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ വീണ്ടും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതോടുകൂടി ഈ ബന്ധം പൂർണ്ണമായും തകരുകയായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, പരസ്പരവിശ്വാസത്തിൽ തുടങ്ങിയ ഇരു രാജ്യങ്ങളുടെയും ബന്ധം ഇന്ന് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ ശത്രുതയുടെയും അധികാര വടംവലിയുടെയും പ്രതീകമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
